پسری فوق العاده خاص

بادی خیلی وقت پیش میومدم ، و تولد وبلاگم رو تبریک میگفتم، هفت اذز ماه اما به هر حال نشد اما الان میگم هفت اذر تولد وبلاگم مبارک...

اصلا به من چه که دیگران بخواند درباره من چه فکر کنند. هر دروغی که دلم بخواد میگم اصن واس خودم زندگی میکنم رشته ی من چیه ؟؟ نپرس چون اگه بپرسی مطمئن باش راستشو نمیگم اسم من چیه ؟؟؟ نپرس چون اگه بپرسی معلوم نیست راست یا دروغ بگم برنامه م چیه ؟ نپرس چون به هیچکی نمیگم فقط به حرفام گوش کن، گرچه اصلا برام مهم نیست آزاد آزاد از همه حتی خودم. نفس خوشی میکشم گور حرفا و فکرای یه مشت آدم بیهوده...

بازم اومدی بازم دیدمت اما این بار نه مثل هر بار انگاری آتش های زیر خاکستر میخواند روشن شند شعله بکشند، پرواز کنند ، و تو را بغل کنند و تو را محکم برای همیشه در آغوش بکشند و دیگر تو باشی و من چه شیرین است حتی گفتنش حتی نوشتنش باز خواهی آمد باز خواهمت دید اینبار قشنگ تر و ......

همیشه اشتباهات برای من یک نقطه ی عطف رو به جلو بوده است. انگاری پس از هر بار اشتباه، بسیار بیشتر از آن اشتباه سود میبردم بنابراین فکر میکنم و شاید یک گمان اشتباه که شاید گاهی اوقات باید اشتباه کرد. نه سهوا بلکه از روی عمد. اشتباهاتی که یک فرد را پخته تر میکند. و شاید این حرف ها و گمان ها برای توجیه اشتباهات من است. ریسک همیشه این واژه برای من نماد و نشان دهنده ی شجاعت بود / هر وقت کوچکتر بودم، آَدم های ریسک پذیر را آدم های موفق و شجاع میدانستم. بزرگتر که شدم دانستم که آدمهای ریسک پذیر شجاع هستند اما آدم هایی که با احتیاط ریسک میکنند موفق هستند. دوران زندگی انسان در طول زندگی خود چندین نقطه ی عطف دارد. که قالب و بودنش را شکل میدهد. من فکر میکنم که در زندگی هر شخصی این ها و این قالب ها و نقاط...

میزنم تو دهنت اگه بخوای رو سرم خراب شی میزنم تو دهنت اگه بخوای چیزی رو سرم خراب کنی میزنم تو سرت تا بفهمی بازی با دم شیر چه عاقبتی داره میزنم تو سرت من یه آدم حرفه ای هستم میزنم تو سرت...